Zeerobben E5 - Friesland E1: 7 - 2 (14 april 2012)

Op zaterdagochtend 14 april 2012 liep mijn wekker om acht uur grensverleggend hard af. Het kabaal dat mijn nieuwe klokradio produceert is weliswaar meedogenloos, maar effectief is het wel, want nog voor ik was opgestaan wist ik al dat we vandaag onze krachten zouden moeten meten met de koploper uit de competitie: Zeerobben E5. Jelke was blijkbaar al eerder wakker geworden en hing beneden in een luie stoel voor de tv. Toen hij mijn verwilderde hoofd en blik zag sprak hij geruststellend; “Doe maar rustig aan hoor, ik heb m’n voetbalkleren al bijna aan.” Ik bekeek hem van top tot teen en zag dat hij alleen z’n voetbalbroek had aangetrokken maar verder kon ik weinig clubkleuren van Lvv Friesland ontdekken. Was hij vandaag misschien van plan om de tegenstander uit Harlingen in z’n pyjamajasje te lijf te gaan?

Bij het ontbijt probeerde ik met enige overtuigingskracht minstens tien geboden voor een verdediger tot Jelke door te laten dringen. Nooit voor je eigen goal langs spelen en geen hakjes (!) sprak ik alwetend. Niet happen, maar wel ingrijpen! ''Nooit zo maar iemand laten lopen'' en meer van dergelijke voetbalwijsheden vlogen over de tafel. Jelke keek mij verbaasd aan, waarschijnlijk meer verrast door mijn verbale uitbarsting op dit vroege uur dan vanwege de bruikbaarheid van mijn aanwijzingen. Toen ik was uitgeraasd kreeg ik ineens behoefte aan feedback. “Snap je wat ik bedoel,” vroeg ik. Hij kon moeilijk anders dan volmondig ja-knikken want hij had net een hap van z’n krentebol genomen.

De eerste helft

In Harlingen scheen de zon en de hele entourage onderscheidde zich in niets van andere uitwedstrijden. Toch stond er vandaag wel wat meer op het spel dan anders, want bij verlies zouden we er redelijkerwijze van uit mogen gaan dat we niet meer kampioen zouden kunnen worden. Alleen een gelijkspel of winst zou ons in de race houden om de eerste plaats, maar al gelijk na het eerste fluitsignaal maakte de tegenstander zijn bedoelingen duidelijk. Er werd veel druk uitgeoefend op de goal van Mark en Friesland kwam nauwelijks aan aanvallen toe. Toch hielden we een tijdlang dapper stand, maar na een minuut of vijf gebeurde het onvermijdelijke; Zeerobben scoorde. Daarna kende Friesland een wat ongelukkige fase, waarin we keihard werden afgerekend op individuele foutjes achterin en Zeerobben kon verder uitlopen naar 3-0. Zeerobben zat er fysiek goed bovenop en we kregen weinig ruimte en tijd om te spelen wat uiteindelijk resulteerde in een 4-0 achterstand bij de rust.

De tweede helft

In de kleedkamer sprak Peter zoals altijd wijze woorden en stuurde de mannen het veld weer in met de opdracht om te proberen de tweede helft te winnen. Of het kwam door Peters overtuigingskracht; of omdat we met de zon in de rug speelden; of omdat Zeerobben dacht dat de buit al binnen was; of door de aanmoedigingen van de supporters zullen we nooit weten, maar feit is dat Friesland in de tweede helft veerkracht toonde. We kwamen op een gegeven moment zelfs terug tot 5-2 en gingen beter voetballen. Juist in die fase bleek het fysieke voetbal van Zeerobben ook een keerzijde te kennen. Zo schroomden sommige Zeerobben spelers niet om aan het shirt te gaan hangen van een speler die er langs was of om op de man te spelen wanneer hij dreigde door te breken. Daar ligt nog een mooie opvoedkundige taak voor de trainer van Zeerobben, denk ik. Maar genoeg daarover, terug naar de wedstrijd. In de slotfase sloeg Zeerobben nog twee keer toe en bij het laatste fluitsignaal prijkte een 7-2 eindstand op het scorebord. Die uitslag was wel wat geflatteerd, vond ik, want op basis van wat ik heb gezien zou een 5-2 uitslag de krachtsverhouding tussen beide teams (over de hele wedstrijd gezien) meer recht hebben gedaan.

In de eerste helft was Friesland misschien nog wat teveel onder de indruk van het fysieke spel van de tegenstander maar ons eigen spel in de tweede helft (we verloren in de tweede helft immers maar nipt met 3-2) biedt zeker mogelijkheden voor de thuiswedstrijd tegen Zeerobben later dit seizoen. Volgende week speelt Terschelling in Harlingen, misschien zorgen zij voor een verrassing en krijgen we alsnog een kansje om kampioen te worden. Volgende week weten we meer…

Friesland E1 - Stormvogels E1: 11 - 2 (7 april 2012)

Het had er even de schijn van dat we met z'n allen voor niets (te) vroeg waren opgestaan op deze gure zaterdagochtend in April. Maar in Achlum (de thuisbasis van Stormvogels) had men zich een uurtje vergist in de aanvangstijd en dus kon de aftrap van deze wedstrijd - met een uur vertraging - gelukkig toch gewoon plaatsvinden. Op basis van de ranglijst zou Friesland van Stormvogels moeten kunnen winnen, maar de bal is rond en onderschatting van de tegenstander is het beste recept voor een puntloze inspanning. Gelukkig was van onderschatting geen sprake bij de mannen van Friesland E1 en de mouwen waren al opgestroopt voor het eerste fluitsignaal klonk. In de eerste helft liep Friesland vrij eenvoudig uit naar 4-0. In de euforie over deze gemakkelijk verworven voorsprong werd Friesland wat slordig waardoor Stormvogels nog voor de rust terug kon komen tot 4-2. De bal lijkt in zo'n fase van de wedstrijd wel als een magneet op de spelers te werken, waardoor ze hun posities in het veld soms vergeten. In de rust was er een traktatie van Juergen (Juergen gefeliciteerd!) en probeerde Peter iedereen weer op het rechte spoor te zetten. Dat wierp blijkbaar vruchten af want Friesland kwam in de tweede helft niet meer in de problemen en liep tamelijk eenvoudig uit naar 11-2. Na de wedstrijd volgden de 'pennels' en het altijd wat rommelige handen schudden wat op zich ook wel z'n charme heeft, al vond ik de "line-up" die ik bij Blauw Wit zag ook wel weer iets hebben... Dat het leven van een trainer niet over rozen gaat moge blijken uit de volgende situatie: Jelke schiet iets over de middenlijn op de goal en geeft als verklaring voor dit tamelijk kansloze afstandschot: "Ja, ik mag van Peter niet te ver naar voren."

Na de wedstrijd sprak ik in de kantine met enkele 'voetbalmoeders' over het verschil in aanmoedigen tussen voetbalmoeders en -vaders. Daarbij openbaarde zich een merkwaardige contradictie met het 'gewone' leven. Voetbalmoeders zijn bij voetbal namelijk minder gericht op wat fout gaat en focussen meer op wat goed gaat, terwijl ze volgens mij normaalgesproken toch met nimmer aflatende ijver proberen te schaven aan de onvolkomenheden van de wereld in het algemeen, en die van voetbalvaders in het bijzonder. Voetbalvaders daarentegen blijken, als het om voetballen gaat, plotseling idealistischer te zijn dan voetbalmoeders; en zich meer te richten op de verbetering van het spel van hun kroost. Vaak lijkt het daardoor misschien dat voetbalvaders negatiever zijn dan voetbalmoeders, maar dat is dus niet helemaal waar: voetbalvaders praten meer (dan -moeders) over de fouten die ze in een wedstrijd hebben gezien, omdat ze graag willen dat de spelers beter worden. Daan verklaarde desgevraagd dat hij een voorkeur heeft voor de voetbalvader-aanmoedigingsstijl, terwijl Jelke juist weer beter uit de voeten kan met het applaus van z'n moeder. (Dat heb ik weer...) 

Volgende week spelen we uit tegen Zeerobben E5, de ongeslagen koploper in de competitie. Als we die wedstrijd weten te winnen zou dat een formidabele prestatie zijn en mogen we voorzichtig al een beetje gaan dromen over het kampioenschap, maar zoals gezegd, dan moeten we eerst wel even winnen in Harlingen... en dat is geen makkie.